Mooie monumenten

Vandaag was de tweede dag in Verdun en we hebben veel plekken bezocht. We begonnen bij een toren als monument voor de Amerikanen. Dit was geen monument voor de slag bij Verdun, want toen deden de Amerikanen nog niet mee, maar voor daarna, toen ze de Fransen wel gingen helpen. We moesten veel trappen op, maar we hadden daarna wel een mooi uitzicht.

Na de toren gingen we naar een heel interresant museum. Dit ging wel over de slag bij Verdun. Op de grond hadden ze de modder uit de loopgraven nagemaakt. Het zag er heel realistisch en indrukwekkend uit. Ik heb helaas niet alles kunnen zien en lezen, omdat we weer door moesten, maar ik kan altijd nog een keertje terugkomen.

Na het museum gingen we naar het Ossuarium. Daar waren we gisteren ook, maar toen was het dicht. Op deze plek hebben ze alle botten van de onbekende soldaten ingestopt op 1 hoop. Rond het gebouw heb je allemaal kleine raampjes, waardoor je botten ziet liggen. In de toren was er op de stenen allemaal namen van soldaten die zijn gestorven in de oorlog.

Vlakbij het Ossuarium was er een stuk loopgraaf. Deze was helemaal dicht gegooid met aarde, dus er was niet veel te zien. We zijn er ook snel weggegaan. Daarna zijn we wel naar een plek geweest met oude loopgraven. Het was heel indrukwekkend om daar doorheen te lopen. We gingen steeds dieper en er kwamen steeds meer muren inplaats van alleen aarde.

Daarna zijn we naar nog twee begraafplaatsen geweest. Eerst gingen we naar de Duitse, maar die was minder onderhouden en waren we snel weg. Wat opvallend was, was dat de Duitsers bijna altijd per 2 lagen begraven en vaak genummerd waren. Deze begraafplaats was veel kleiner dan die van gisteren met ‘slechts’ 3000 soldaten.

Daarna gingen we naar de Amerikaanse begraafplaats. Dit is de grootste Amerikaanse begraafplaats in Europa met 14.000 soldaten. Dit was de eerste begraafplaats met een muur met alle vermiste mensen. Het meest indrukwekkende was dat er heel veel soldaten op die begraafplaats waren overleden na 11 november (de dag dat de oorlog voorbij was). Dat voelde heel oneerlijk, want de oorlog was al voorbij.

Vervolgens zijn we naar een bos gegaan. Daar zou de Hindenburglinie zijn. Dit was de belangrijkste verdedigings linie van de Duitsers. Nu is er nog weinig van over. Alleen aan twee kanten een klein hoopje aarde. Het was meer een wandeling door het bos dan een mooie geschiedenis plek. Op dit moment miste ik Pepijn wel een beetje. We gingen van het pad af. Dit zou Pepijn geweldig hebben gevonden en hij zou mij geholpen hebben om weer uit de loopgraven te komen die er nog een beetje waren.

Ik kan nog veel meer vertellen over deze bijzondere plekken, maar dan wordt deze blog wel heel lang, dus die verhalen bewaar ik voor als ik weer thuis ben.